نمی دونم چرا قسمت می کنم روزهای خوب زندگی مو

              چرا تو اول قصه همه دوسم می دارن

             وسط قصه میشه سر به سر من میذارن

         تا می خواد قصه تموم شه همه تنهام میذارن

          می تونم مثل همه دو رنگ باشم دل نبازم

               میتونم مثل همه یه عشق بادی بسازم

                 تا با یه نیش زبون بترکه و خراب بشه

              تا بیان جمعش کنن حباب دل سراب بشه

          می تونم بازی کنم با عشق و احساس کسی

            می تونم درست کنم ترس دل و دلواپسی

              میتونم دروغ بگم تا خودمو شیرین کنم 

             می تونم پشت دلا قایم بشم کمین کنم  

                  یه نفر پیدا بشه بمن بگه چی کار کنم

           با چه تیری اونی که دوسش دارم شکار کنم ؟

           من باید از چی بفهمم چه کسی دوسم داره؟

             توی دنیا اصلا عشق واقعی وجود داره